İç Kanamanın Belirtileri Nelerdir? Bir Akşamın Hikâyesi
Bazen, bedenin verdiği sinyalleri tam anlamayız. Her şey bir anda durur, zaman geçmez gibi gelir, hatta seninle dalga geçiyor gibi hissedersin. Bu yazıda, “iç kanamanın belirtileri nelerdir?” diye soran birinin gözünden bir hikâye anlatmak istiyorum. Kendisinin adını, belki de yaşadıklarını ben de unuturum ama bu hikâyeyi yazarken Kayseri’de 25 yaşındaki o genç kadın gibi hissediyorum. İşte onun yaşadığı bir akşamın öyküsü.
—
Bir Akşam Yürüyüşü
Yaz sıcağı hafifçe azalmıştı, akşamın serinliği yüzüme vurduğunda, biraz da olsun rahatladım. Saat akşam 9’a yaklaşıyordu, kaybolan günün ardından, her şey yavaşça yerine oturur gibi olmuştu. Birkaç gün önce yaşadığım küçük bir kaza, içimi bulandırıyordu. Gerçi ilk başta bir şey hissetmedim, ama o akşam bir şeylerin farklı olduğunu fark ettim.
Zaten son birkaç gündür vücudum bana “hadi biraz dinlen, biraz daha dikkatli ol” diyordu. Ama ben, her zamanki gibi, biraz da kayıtsız bir şekilde ilerliyordum. Bir gün, hiç beklemediğim bir anda, her şey değişecekti.
Yavaşça yürürken, aniden bir sancı hissettim. Ama o an, ağrı bana o kadar yabancı gelmişti ki, ne olduğunu anlamadım. Sadece birkaç saniye içinde belimin alt kısmında, sanki bir ağırlık varmış gibi bir hissiyat oluştu. İçimden bir şeyler şüpheli bir şekilde beni uyarmaya başlamıştı. İç kanamanın belirtileri gibi bir düşünce kafamda yankılandı ama hemen geriye ittim. Bunu kafamda canlandırmak, benim yapacağım iş değildi.
Ancak adımlarım daha da zorlaşmaya başladı. Sanki bacaklarım bana yavaşça veda ediyordu. İçimde bir korku vardı ama bu korkunun neye karşı olduğunu tam anlayamıyordum. Bedenim, bir uyarı gönderiyor, bense her zamanki gibi görmezden gelmeye çalışıyordum.
—
Neden Tepki Vermiyorum?
Yürüyüşün ilk başlarındaki o heyecanla, gözlerimdeki ışık kaybolmaya başlamıştı. Adımlarım kısa, ama hislerim yoğunlaşmıştı. “İç kanamanın belirtileri” diye düşünürken, sağ bacağımda ani bir gerilme hissettim. Sanki bir şeyin içinde patladığını, bir yerlere döküldüğünü hayal ettim. O an hissettiğim şey, fiziksel değil, daha çok bir kaybolmuşluk duygusuydu.
Ama bedenim, bana verebileceği en büyük sinyali veriyordu: Soluk alıp vermem gittikçe zorlaşmaya başlamıştı. O kadar garip bir histi ki, nefesim benden kaçıyordu. Tam anlamıyla bir içsel gerginlik. Bu, basit bir kas ağrısı ya da yorgunluk değildi. Kalbim hızla çarpmaya başladı, ama sanki başka bir kaynağa bağlanmış gibiydim. İçimde bir fırtına vardı, ama dışarıdan görünmüyordu. İşte o zaman korku, azıcık fark ettiğim yerlerde kalmaya başladı.
Bütün vücudumda küçük titremeler başladı. Bedenim, bir yandan bana “bu normal değil” derken, diğer yandan da sessizce gözlerimden akıyordu. O an gözlerimden damlayan yaşlarla, yaşadığım kayıtsızlık duygusunu daha çok hissediyordum. Bunu normalleştirmek istedim ama ne yazık ki olmadı.
—
Bir Yardım Gerekir
Bir anda vücudumun bana verdiği işaretleri fark ettim. Oysa, çok fazla küçük ama belirgin bir şey vardı. Başım dönüyordu, sanki her şey çok uzaktan geliyordu. İçimden “Bu doğru olamaz, sadece bir şeyler geçiyor.” dedim. Ama vücudumun verdiği mesajlar o kadar netti ki, içimdeki sessiz kadın artık sesini duyuruyordu.
İç kanama denilen şeyin vücutta yarattığı hisler ne kadar karmaşıktı. O kadar hızlıca ilerliyordu ki, çözüm için bir şeyler yapmak gerekiyordu. Ama hala tam olarak ne olduğunu çözemedim. Başım, tam anlamıyla zonkluyordu. Sanki bir yerim kanıyor ve ben buna müdahale edemiyordum. Sonra, kafamın içinde bu düşüncelerin hızla dönmesiyle, bacaklarımda kasılmaların daha da şiddetlendiğini fark ettim. Korkuyordum.
Nefes almakta zorlanıyor, ama derin bir iç çekişle durumumu toparlamaya çalışıyordum. İçimdeki umutla “Bir şey yapmalı” diye kendime tekrar tekrar söylüyordum. Ama bu sefer, içimden hiçbir şey beni sakinleştirmedi.
—
Olan Biteni Anlamak
Evet, o an gözlerimdeki yorgunluk artmıştı. Elimle dizlerimi tutarak yere çökmem gerekiyordu. Şu an yapmam gereken şey, belki de birisiyle konuşmak, yardım istemekti. Ama kendimi kırılgan ve güçsüz hissetmekten korkuyordum. Aniden, o kadar sert bir şekilde titreydim ki, titrememin sebebini sadece iç kanama gibi düşündüm.
Bilinçli bir şekilde telefonu elime aldım, hızla bir doktora danışmak istedim. Artık yardım almazsam, olabilecek şeylerin farkındaydım. Neler oluyordu? Belki de aniden gelişen bir iç kanama, benden beklediği şeyi yavaşça veriyordu. “Bütün bunları zamanında anlayabilmeliydim” diye içimden geçirdim ama geç kalmak istemiyordum.
Gecenin karanlığına daha da yakınlaşıyordum ama bana doğru yaklaşan bu karanlık sadece fiziksel değildi. İçimden bir şeyler beni sabah görmem gerektiğini, o sabaha umutla uyanmam gerektiğini söylüyordu. Çünkü, ben biraz da olsa umut etmeyi, direnç göstermeyi seviyordum.
—
Sonuç
İç kanamanın belirtilerinin vücutta nasıl hissedildiğini anlamak belki kolay değil. Ama ben, bu akşam hissettiğim o korkuyu ve belirsizliği, birinin doğru zamanlamayla doğru müdahale etmesi gerektiği için hiç unutmayacağım. Baş ağrısı, nefes darlığı, titreme ve vücutta ağırlık hissi; bunların hepsi, kayıtsızca göz ardı edilemeyecek sinyallerdi.
Bazen vücudumuz, bize her şeyi anlatan bir dilde konuşur. Tek yapmamız gereken, o dilin farkına varmak ve ona göre hareket etmektir. O gece, iç kanamanın belirtileri arasındaki farkları daha derinden hissettim ve birinin size doğru müdahale etmesi gerektiğini fark ettim. Ben de sabaha bir şekilde uyandım, ama bu akşamı asla unutmayacağım.