Selim Akıl Örnekleri Nelerdir? Bir Kış Akşamında Kendimi Ararken Öğrendiğim Şeyler
Kayseri’de yaşayan biriyseniz bazı akşamlar insana fazla uzun gelir. Özellikle de kış bastırınca. Sokak lambalarının altında biriken karın sessizliği bile insanın içine işler. Geçen sene tam da böyle bir akşamdı. İşten çıkmıştım, elim cebimde, montumun yakasını kaldırmış yürüyordum. Cumhuriyet Meydanı’ndan geçerken burnuma kestane kokusu geldi. O an sebepsiz yere çocukluğumu düşündüm.
İnsan bazen hiçbir şeye yetişememiş gibi hissediyor.
25 yaşındayım ama bazı günler kendimi elli yaşında gibi hissediyorum. Sanki çok yorulmuşum da bunu kimse fark etmiyormuş gibi. O akşam da öyleydi. Eve dönmek istemiyordum çünkü ev dediğim yer aslında biraz sessizlikti. Biraz yarım kalmış hayaller. Biraz da sürekli ertelenen hayat.
Telefonum çaldı. Arayan annemdi.
“Sesin kötü geliyor oğlum,” dedi.
Anneler garip oluyor gerçekten. İnsan hiçbir şey anlatmasa bile anlıyorlar.
“Yok bir şey anne,” dedim ama vardı.
Hem de çok şey vardı.
İnsanın Kendine Yenilmesi
Bir süredir kafam karmakarışıktı. Üniversiteden arkadaşlarımın çoğu başka şehirlere taşınmıştı. Kimi evlenmişti, kimi iyi işlere girmişti. Ben ise Kayseri’de aynı sokaklarda dolaşıp duruyordum. Bazen insan kendi hayatını başkasının vitriniyle kıyaslayınca içten içe çürümeye başlıyor.
O gece eve gidince eski günlüklerimi çıkardım.
Ben yıllardır günlük tutuyorum. Çocukça geliyor bazılarına ama bana iyi geliyor. İnsan bazen kimseye anlatamadığını kâğıda anlatıyor. Bir sayfanın arasında şu cümleyi gördüm:
“İnsan doğruyu bildiği halde yanlışta ısrar ediyorsa kalbi yorulmuştur.”
Uzun süre o cümleye baktım.
Sonra kendi kendime “Selim akıl örnekleri nelerdir?” diye düşündüm. Çünkü son zamanlarda çevremde çok fazla insan “mantıklı ol” diyordu. Ama mantıklı olmak tam olarak neydi? Sürekli susmak mı? Vazgeçmek mi? Hislerini içine gömmek mi?
O gece bunu düşünürken içimde tuhaf bir boşluk oluştu.
Selim Akıl Örnekleri Nelerdir?
Merhaba Lep okurları! Bugün sizlerle “Selim akıl örnekleri nelerdir” konusunu ele alacağız.
Çocukken dedem bana hep şöyle derdi:
“Selim akıl, insanın hem kendine hem başkasına zarar vermeden düşünebilmesidir.”
O zamanlar anlamazdım. Şimdi biraz anlıyorum sanırım.
Selim akıl örnekleri aslında günlük hayatın içinde gizli. Büyük filozof cümlelerinde değil bazen küçücük davranışlarda saklı oluyor.
Öfkeliyken Susabilmek
Bir insanın sinirlendiği anda kırıp dökmemesi büyük bir şey bence. Ben bunu geç öğrendim.
Bir dönem çok öfkeli biriydim. İçimde biriken her şeyi yanlış insanlardan çıkarıyordum. Bir gün en yakın arkadaşımla boş yere tartıştım. Çocuk sadece iyi olmamı istemişti ama ben onu bile yanlış anlamıştım.
Sonra gece eve gidince ağladım.
Erkeklerin ağlamaması gerektiğini söyleyenlere hiçbir zaman inanmadım. İnsan bazen gözyaşıyla toparlıyor kendini. O gece anladım ki selim akıl bazen cevap vermemektir. Karşındakini susturmak değil, kendindeki fırtınayı sakinleştirmektir.
Her Duyguya Hemen İnanmamak
Birine kırıldığımızda dünyanın en kötü insanı oymuş gibi geliyor. Ama birkaç gün geçince bakış açımız değişiyor.
Geçen aylarda hoşlandığım bir kız vardı. Bir kafede tanışmıştık. Kahve içerken gözleri sürekli gülüyordu. İnsan bazı insanlara ilk anda alışıyor. Sanki yıllardır tanıyormuş gibi.
Bir süre konuştuk ama sonra benden uzaklaştı.
Eskiden olsa “Kimse beni sevmiyor” diye düşünürdüm. Ama bu kez öyle olmadı. Kendime biraz zaman verdim. Çünkü selim akıl örneklerinden biri de hislerin geçici olduğunu bilmektir.
O kızın gitmesi canımı acıttı mı?
Evet.
Hem de fazlasıyla.
Ama sonra fark ettim ki bazı insanlar hayatımıza sonsuza kadar kalmak için değil, bize bir şey öğretmek için giriyor.
İnsanları Dinleyebilmek
Bence en zor şeylerden biri gerçekten dinlemek.
Çoğu insan cevap vermek için dinliyor. Anlamak için değil.
Geçenlerde babamla mutfakta oturuyorduk. Çay içiyorduk. Dışarıda kar yağıyordu. Bir anda bana gençliğinden bahsetmeye başladı. İlk kez onu bu kadar açık gördüm.
Meğer o da yıllarca kendini yetersiz hissetmiş.
Babalar insanın gözünde hep güçlü oluyor ya… O an ilk kez onun da kırılmış bir tarafı olduğunu fark ettim.
Sessizce dinledim.
Araya girmedim.
Akıl vermedim.
Sadece dinledim.
Sonra bana dönüp “İyi geldi konuşmak,” dedi.
İşte o an anladım. Selim akıl bazen çözüm sunmak değil, yanında kalabilmektir.
Kayseri Sokaklarında Kendimi Topladığım Gün
Bir pazar günü Hunat civarında yürüyüşe çıktım. Hava buz gibiydi. Eldivenimin içindeki ellerim uyuşmuştu ama eve kapanmak istemiyordum. Çünkü insan evde fazla kalınca düşünceler büyüyor.
Bir bankta oturdum.
Karşımda insanlar geçiyordu. Kimisi sevgilisiyle yürüyordu, kimisi telefonla konuşuyordu, kimisi sadece hızlı hızlı eve yetişmeye çalışıyordu.
Bir anda şunu düşündüm:
Herkesin içinde görünmeyen bir savaş var.
Bunu fark etmek bile insanı daha yumuşak biri yapıyor.
Eskiden insanları çok çabuk yargılardım. Şimdi etmiyorum. Çünkü kimsenin içini bilmiyoruz. Gülümseyen birinin gece ağlamadığını nereden bilebiliriz?
Selim akıl örnekleri nelerdir diye düşündüğümde artık aklıma ilk olarak merhamet geliyor.
Çünkü merhamet olmadan insan sadece soğuk bir makine gibi düşünüyor.
Kendine Karşı Nazik Olmak
En büyük hatam hep kendime çok yüklenmek oldu.
Bir şeyi başaramayınca günlerce kendimi suçluyordum. Aynaya bakınca sadece eksiklerimi görüyordum. Daha başarılı olmalıydım. Daha güçlü olmalıydım. Daha cesur olmalıydım.
Ama insan sürekli kendini hırpalayınca içindeki umut küçülüyor.
Bir gece günlük yazarken şunu fark ettim:
Ben kendime hiç arkadaş gibi davranmıyordum.
Oysa selim akıl biraz da kendine şefkat göstermek değil mi?
Hata yaptığında dünyanın sonu gelmiş gibi davranmamak…
Yorulduğunda dinlenebilmek…
Kırıldığında bunu kabul etmek…
İnsan bazen sadece “Bugün iyi değilim” diyebilmeli.
Hayatın İçindeki Sessiz Bilgelik
Bence selim akıl kitap cümlelerinden çok hayatın içinde öğreniliyor.
Otobüste yaşlı birine yer vermekte…
Sinirliyken bağırmamakta…
Bir arkadaşının derdini küçümsememekte…
Annen aradığında sesindeki kırgınlığı anlamakta…
Gece herkes uyurken kendi kalbinle yüzleşebilmekte…
Bunların hepsi aslında insanı olgunlaştırıyor.
Ben hâlâ çok şey öğreniyorum. Hâlâ bazı geceler sebepsiz yere içim daralıyor. Hâlâ geleceği düşününce korkuyorum bazen. Ama artık şunu biliyorum:
İnsan tamamen güçlü olmak zorunda değil.
Bazen kırıkken de devam edebilir.
Umut Etmenin Utanç Olmadığını Öğrendim
Bir ara umut etmekten utanıyordum.
Çünkü neye umut etsem yarım kalıyordu gibi hissediyordum. Ama sonra fark ettim ki umudu kaybedince insanın içindeki ışık da sönüyor.
Geçen hafta gün batımını izlemek için Erciyes tarafına gittim. Hava soğuktu ama gökyüzü turuncuya dönmüştü. O manzaraya bakarken içimden sadece şu geçti:
“Belki her şey hemen düzelmeyecek ama sonsuza kadar da böyle kalmayacak.”
Bu düşünce bile iyi geldi.
Belki selim akıl biraz da budur.
Felaketin ortasında bile küçük bir ihtimale tutunabilmek.
Sonuç Yerine İçimden Geçenler
Bu hayatta herkes bir şeyleri eksik öğreniyor. Ben galiba en çok kendimi anlamayı geç öğrendim. Sürekli koşarken ruhumu geride bırakmışım.
Şimdi daha sakin olmaya çalışıyorum.
Daha çok dinlemeye…
Daha az kırmaya…
Daha az acele etmeye…
Selim akıl örnekleri nelerdir diye soran biri olursa artık uzun uzun tanım yapmam sanırım.
Sadece şunu söylerim:
İnsanın karanlık tarafını tanıyıp yine de iyi kalmaya çalışmasıdır.
Ve bu, sandığımızdan çok daha zor bir şeydir.